کتاب کنجکاو اثر ایان لزلی ترجمه فاطمه ضیاء توحیدی انتشارات یوشیتا

معرفی

دباره کتاب کنجکاو

امروزه ما تمایل داریم یادگیری اتفاقی را با شانس مرتبط بدانیم و از چیزی که هوراس والپول «هوشمندی» نامیده، غفلت می‌کنیم. اسپنسر بعد از‌ این‌که حس کرد شیرینی‌اش آب شده، شانه‌هایش را بالا نینداخت و پی کارش نرفت؛ کاری که‌ احتمالاً اکثر ما انجام می‌دادیم. فقط مردی که به اندازۀ فلمینگ دربارۀ باکتری‌ها می‌داند و به اندازۀ او تشنۀ دانستن بیشتر است، می‌تواند اهمیت آن هاگ سرگردان را تشخیص دهد. لویی پاستور خاطرنشان می‌کند: «در زمینۀ مشاهده، شانس فقط به نفع ذهن آماده است.» کنجکاوی با آگاه‌ ساختن ما از نقاط کور خود و علاقه‌مند ‌کردن به آگاهی از نادانی خود، ما را برای آن جرقۀ ذهنی ناگهانی آماده کرده و خوش‌شانس‌مان می‌کند.

کنجکاوی، نیرویی برای زندگی است. اگر افسردگی، خزیدن به درون خود باشد و احساس‌ این‌که چیزی در دنیا وجود ندارد که ارزش توجه ما را داشته باشد (یا‌ چیزی که به آن توجه می-کنیم ارزش آن را ندارد)، پس این کنجکاوی است که ما را به این‌سو و آن‌سو می‌کشاند و به ما یادآوری‌ می‌کند دنیا مکانی بی‌نهایت سرگرم‌کننده، الهام‌بخش و جذاب است.

همۀ مردم کنجکاو به دنیا می‌آیند. اما فقط برخی با افزایش سن کنجکاو می مانند که آنان باهوش‌تر، خلاق‌تر و موفق‌تر هستند.

ایان لزلی در کتاب کنجکاو هیجانی برای پرورش و رشد «میل به دانستن» در ما ایجاد می‌کند. لزلی با تکیه بر تحقیقات جذاب روانشناسی، اقتصاد، آموزش و تجارت، نگاهی می‌اندازد به آنچه که کنجکاوی را تغذیه یا عطش آن را در انسان ایجاد می‌کند و پاسخ‌های شگفت‌انگیزی می‌یابد. کنجکاوی یک عضلۀ ذهنی است که بدون ورزش منظم از بین می‌رود و عادتی است که والدین، مدارس و محل کار باید آن را پرورش دهند…

قسمت هایی از کتاب  کنجکاو :

حتی اگر با عادت به پرسیدن سؤال بزرگ شده باشیم،‌ به‌راحتی ممکن است در بزرگ‌سالی این عادت را از دست بدهیم یا در لحظات حساس از آن غافل شویم. پروفسور علوم بازرگانی رابرت میتلشتات در کتابش با نام «آیا اشتباه بعدی شما کشنده خواهد بود؟» استدلال می‌کند که ناتوانی در پرسیدن‌ سؤال اغلب علت اصلی مشکلات است. او فاجعۀ معروف‌ غرق‌ شدن کشتی تایتانیک را مثال می‌زند. هنگامی که این کشتی می‌خواست اولین سفرش را شروع کند از کشتی‌های مجاور گزارش‌هایی درمورد کوه‌های یخ رسید: «تایتانیک پیام‌های زیادی دریافت کرد که درمورد کوه‌های یخ هشدار می‌داد؛ اما هیچ گزارشی درخصوص پرس‌وجو از دیگران برای به روزرسانی اطلاعات یا کسب اطلاعات بیشتر ذکر نشده است. اگر یک نفرشان آن‌قدر کنجکاو بود که از کشتی‌های منطقه اطلاعات بیشتری کسب می‌کرد چه می‌شد؟» پس از آن اتفاق، چندین برنامه‌ریز و کشتی‌ساز دست‌اندرکار اعتراف کردند که سؤالاتی درمورد ایمنی کشتی داشته‌اند که از ترس احمق جلوه ‌کردن در مقابل همکارانشان آن‌ها را مطرح نکرده‌اند.